De God en Godin

Veel religies zijn gebaseerd op het geloof dat er een universele kracht/energie in de kosmos aanwezig is, maar in iedere religie heeft het een andere betekenis en noemt men het anders. Heksen geloven dat deze energie is overal in de natuur terug is te vinden, bijvoorbeeld de loop van de seizoenen en de levenskracht in planten, dieren en mensen. Voor veel mensen is het nogal moeilijk om zo'n energie voor te stellen. In Wicca wordt het voorgesteld als een God èn een Godin. Samen zijn ze in een balans, zodat ze samen een universele kracht vormen. Het yin-yang symbool beeldt dit heel mooi uit. Als je om je heen kijkt kun je dit principe overal in terugvinden: Na dag komt nacht en samen vormen ze een etmaal. Mensen worden geboren en gaan weer dood, dat is het leven.

De God en Godin kunnen aangeroepen worden met verschillende namen die in de mythologie bekend zijn. Dit kunnen mythologische namen zijn van onder andere de Kelten, de Grieken, de Germanen, Romeinen en Egyptenaren. De goden uit de verschillende mythologieën hadden ieder andere eigenschappen, zoals de goden van liefde, goden van de jacht enzovoort. Zo kan door het gebruik van verschillende namen de nadruk op specifieke eigenschappen gelegd worden.

Vaak wordt als algemene naam aan de God de Keltische naam Cernunnos gegeven, maar Karnayna wordt ook veel gebruikt. De Godin wordt meestal aangeroepen met de naam Aradia.

De God wordt geassocieerd met de kracht van de Zon en dus ook met de wisseling van de seizoenen. Met Yule (21 december) wordt de God geboren en is nog kind totaan de lente (21 maart). Daarna wordt de God steeds volwassener. Na de zomer (21 juni) nemen zijn krachten weer af totdat hij zich met Lughnasadh (1 augustus) opoffert zodat het land weer vruchtbaar kan worden en reist naar de onderwereld. Daar komt hij met Samhain (1 november) aan. De God heeft dus twee aspecten: als hij in kracht toeneemd (wassende zon) en als hij in kracht afneemt (afnemende zon). Dit wordt vaak uitgebeeld als een strijd tussen de Eikkoning (heer van de wassende zon) en de Hulstkoning (afnemende zon). De Eikkoning regeert van midwinter tot midzomer, als de dagen langer worden. Hij vertegenwoordigt de groeikrachten van de natuur, die nieuw leven schenken. Met Midzomer (21 juni) verliest hij de strijd van de Hulstkoning en worden de dagen weer korter onder de heerschappij van de Hulstkoning. De Hulstkoning vertegenwoordigt de overlevingskracht van de natuur in de duistere periode van de winter. Dit betekent niet dat de Hulstkoning gezien moet worden als een kwade kracht. Hulst blijft altijd groen en symboliseert het leven dat voortsluimerd in de aarde. De periode tussen midzomer en midwinter moet dus gezien worden als een rustperiode voor de natuur.

De Godin wordt beschouwd als een kracht die permanent in de natuur aanwezig is, terwijl de God in kracht toe-en afneemt. De Godin is het vrouwelijke aspect van de godheid, dat in veel religies verwaarloosd is. Dat is één van de redenen waarom Wicca de laatste jaren in populariteit toeneemt. De Godin heeft drie verschillende aspecten in zich, die verbeeldt worden als de Maagd (jonge vrouw), Moeder en Oude Wijze. De Maagd staat voor het jonge leven dat nog groeiende is, de Moeder verbeeldt vruchtbaarheid en liefde en de Oude Wijze de oneindige wijsheid die in het universum aanwezig is en de dood. Omdat de maan ook verschillende gezichten heeft, is deze het symbool voor de godin. De wassende maan staat voor de Maagd, de volle maan voor de Moeder en afnemende maan voor de Oude Wijze. De nieuwe maan (als er dus geen maan zichtbaar is) symboliseert de dood.